Nel Vasjra Yogini in 't Veld de Kroes

Dit is een 'afscheid' van Tine van Wijk bij het overlijden van Nel in 't Veld de Kroes. Nel was een uit de klei getrokken Rotterdamse boerendochter. Zij trouwde met een Rotterdamse reder. Toen haar twee zonen waren uitgevlogen volgde zij de Gestalt therapie opleiding bij Fritz Perls (Esalen Instituut, Big Sur, California, VS) en werd een van de eerste Nederlandse Gestalt therapeuten.


Zij zette het IVC in Rotterdam op dat later overging in het mede door haar oprichtte Instituut voor Gestalt en Psychosynthese.


In 1972 raakte zij bevriend met Urgyen Sangharakshita (1925-2018), oprichter van The Friends of The Western Boedhist Order (FWBO, nu Triratna) in Londen en organiseerde de eerste retraite van FWBO in Nederland. Een paar jaar later trad zij in als boeddhistische non met de spirituele naam Vasjra Yogini.


In 1980 verhuisde zij naar El Bloque in La Nucia, Spanje en maakte het tot een bloeiend spiritueel centrum. Twee jaar na haar terugkeer in haar geliefde Hillegersberg in Rotterdam is zij overgegaan en aan de aarde teruggegeven in Kralingen.


De beleving

door: Tine van Wijk

In de trein naar Rotterdam

op weg naar de begrafenis

van Nel in ´t Veld, mijn spirituele leraar

 

Nel is dood

Er is maar één Nel

En die gaat niet dood


Nel leeft

In ieder geval in mij

Geen sprake van een dode Nel


Die ik hoor

Ze zegt, nee Tine of ja, Tine

Dit keer – niet altijd – maar dit keer

Heb jij gelijk

Ik heb lang gewacht met transformeren


Omdat ik niet al dood

Maar levend

De overgang wilde maken


Het stokje ligt nu bij jou en bij jullie

Nu mogen jullie – mijn spirituele dochters –

Doorgaan met leven

Terwijl het leven nog door je lijf stroomt


Maar net als ik

Zijn ook jullie op weg naar de overgang

Die ieder op zijn eigen wijze

Kan en mag maken

Ik vertrouw dat jullie nu wel weten

Hoe dat moet.


Na de begrafenis,

terug in de trein naar Amsterdam


Lieve Nel,

Ik was erbij toen je afscheid van de aarde nam

Of liever toen je werd teruggeven aan Moeder Aarde


Ik vond het ontroerend om te horen

dat je expliciet had gekozen

om je weer met de aarde te verenigen.


Niet in Spanje,

omdat je niet in een bovengrondse kast

wilde verblijven, maar hier in Holland

in de sappige en ook nog besneeuwde grond.


Vanmorgen voor vertrek bedacht ik,

dat sneeuw en kou dingen zijn,

die ik nog nooit met jou samen heb gezien.


In mijn beleving ben je van de zon,

van de zee, van die ouwe Spaanse boom

van de amandelbomen,

die nu wel zullen bloeien als het goed is.


Het brengt me terug bij die eerste retraite

in september  - was het ’82 of ’83? – in El Bloque.

Je maakte een onvergetelijke indruk op me.

Een vrouw in de leeftijd van mijn eigen moeder,

die model stond voor hoe ik wel wilde leven.


Die eerste retraite schokte mijn wereld

Ik wist al van meditatie

Maar ik wist niet van Hier-En-Nu een uur

in de natuur zitten en naar een stukje grond

van vijftig cm x vijftig cm kijken

Of was het 1 x 1 meter? Doet er niet toe.


Ik zat daar en keek en beleefde de wind en de zon

die met een plantje op de rotswand speelden.

Verbeeldde ik het me,

of gebeurde er alleen iets met dat ene takje?

Dat kon toch niet? Of de wind speelde met

het hele plantje of de wind deed dat niet.

Toch bewoog onmiskenbaar alleen dat ene takje

in het midden.


Het bewoog niet alleen maar ik zag

hoe het zijn/haar blaadjes naar me uitstrekte.

Hallucinatie? Is dat wat er met je gebeurt

als je een uur stil naar een stukje grond kijkt?


Ik moest de grond voelen, hard, rotsig, warm,

om te weten dat ik daar nog steeds gewoon zat te zitten.

Ik bleek geen geest te zijn geworden,

maar gewoon een vrouw die aan den lijve ervoer

deel van het Grote Geheel uit te maken.


Die week ging ik nog een keer of wat terug

naar het plantje. Ik dacht dat vooral dat ene takje

mij nodig had en me zou missen als ik het

in de steek liet. Maar dat takje stond gewoon te staan,

liet niets merken van zich behoeftig te voelen.

 

Had ik het me verbeeld of waren we nu weer terug

in het normale bewustzijn, waarin we ieder ons

eigen rol speelden en dus niet op een bijzondere manier

verbonden waren.


Dit is een heel verhaal, jij was daar niet bij, Nel.

Ik mocht het je wel vertellen, maar of je helemaal

het geduld had om te luisteren, weet ik niet.


Doet er ook niet toe. Jij was de aanstichtster,

als jij me niet aan het werk had gezet,

zou ik deze topervaring gemist hebben.


Zo ook een andere ervaring in het zwembad van El Bloque.

Het ging over intuïtie en nog iets.

Om contact met onze intuïtie te maken moesten we ergens

stil zitten of liggen en luisteren.


Er ging een hele opbouw aan vooraf,

die ik nu niet kan terughalen.

Ik had besloten dat stil in het water liggen

vermoedelijk het beste voor mij zou werken.


Ik weet niet hoeveel tijd het kostte.

een kwartier, twintig minuten?

En toen kwam die zin uit dat lied bovendrijven

‘Leer mij bidden zonder vragen,

Vader wat gij doet is goed.’


Ik ben niet echt religieus opgevoed en daarom

duurde het even voor ik ‘Wat de toekomst brenge moge’

herkende.


Ook deze ervaring wilde ik met je delen.

Ik was diep geraakt, maar het was of je me toch

een beetje een aansteller, een zwever vond.


Misschien was het de hemelse blik in mijn ogen,

die je irriteerde. Ik snapte het niet.

Deed ik wat je me opdroeg, had topervaringen

en jij wilde het niet horen.


Die dag vroeg ik je of je mijn leermeester wilde zijn.

Dat wilde je, moest ik wel het pad van het Licht volgen,

anders deed je het niet.


Ik vond je een echte mysterieuze meester, een goeroe.

Ik moest het doen met de schaarse informatie

die je me gaf.


Alles werd anders toen je me uitnodigde om,

als sterke  vrouw, mee te doen aan een kerstworkshop.

Twee weken lang ging het over ‘Leiden en Samenwerken’.

 

Wat ik niet wist is, dat deze workshop niets te maken had

- of niets? – maar op z’n minst anders was als de retraites,

die ik tot nu toe met je had gedaan.


Wat ik niet wist was, dat het nu ging

over communiceren en contact maken,

over conflicten en confrontaties.


‘Alles’ werd op video opgenomen.

Ik kon dus met mijn eigen ogen mijn agressie aanschouwen. 

Was meer dan schrikken.

Was in de spiegel kijken en zien dat die boze vrouw in mij zat.


Daarna kon ik niet meer doen alsof ik onschuldig was.

Daarna schreeuwde je me toe, dat ik op moest houden

Met dat gemediteer; ophouden met heilig zijn?

vraag ik me nu af.


Ik moest niet alleen met dat gemediteer van je ophouden,

ik moest ook per onmiddellijk de Gestalt Opleiding gaan doen.

Was op mijn lijf geschreven, volgens jou. 


‘Dat gemediteer’ had ik op de School voor Praktische Filosofie

geleerd. Ik was inderdaad aan het schuiven daar,

vroeg me af of ik wel zoooo afstandelijk bezig wilde zijn.


Je verbinden met het Goddelijke leek niet voor niets

het ultieme doel, maar hoe was het met de liefde

voor en tussen mensen?

Volgens die School een illusie: ‘Als u denkt dat er liefde

tussen mensen bestaat, mevrouw Van Wijk, dan heeft u het mis.’


Dus besloot ik die School inderdaad te verlaten

en de Gestalt & Psychosynthese Opleiding te gaan doen.


Een verhaal op zich dat niet meer zoveel met jou, Nel,

te maken heeft. Jij had je werk gedaan, jij had me

net die schop onder mijn gat gegeven, die ik nodig had

om op mijn pad te komen.


Het Gestalt pad   

bleek inderdaad op mijn lijf geschreven.   

Je had gelijk, Nel, onmiskenbaar.


Vandaag namen we afscheid van je.

Mijn grootste verrassing was dat

‘Wat de toekomst brenge moge,

mij geleid des Heren hand’

uitgeprint in grote letters als jouw lievelingspsalm

werd gepresenteerd bij de uitvaartdienst.


Ik voelde me terug in El Bloque, waar alles

ook altijd in elkaar paste. Terug in Spanje, in El Bloque

of El Bloque voelen in de kapel, in Rotterdam,

waar ik niet de enige was die met weemoed

denkt aan die tijd met jou daar.


Het leek alsof de Hemel even op de Aarde was neergedaald.

Grote dank daarvoor, Nel!

Tine van Wijk

12 februari 2010
x
>
Success message!
Warning message!
Error message!
Geverifieerd door MonsterInsights